စီတီဒဗလ်ဴ

“မဂၤလာပါရွင္၊ ဟာရိုးေရာ္ဘင္ ေလေၾကာင္းမွ ႀကိဳဆိုပါတယ္” ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခရီးသည္မ်ား ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေနရာ ယူၿပီးသည္ ႏွင့္ ေလယာဥ္မယ္ ေခ်ာေခ်ာေလးက အၿပံဳးႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္သည္။ “ယခု ခရီးစဥ္က စီတီဒဗလ်ဴ ေခၚတဲ့ စာေရးဆရာ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ပ်ံသန္းမယ့္ ခရီးစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။ စီတီဒဗလ်ဴနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ကြ်န္မ အနည္းငယ္ ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ရဲ႕ ပထမဆံုး ၿမိဳ႕ေတာ္က မစၥတာအာႏိုး ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ စာအလြန္ဖတ္ၿပီး ကမာၻ႕ စာေပအရပ္ရပ္မွာ ႏွံ႔စပ္သူ တစ္ဦး ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ားကိုလည္း အင္မတန္ ေလးစားခ်စ္ခင္သူ ျဖစ္တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ အစည္းအေ၀း တစ္ခုမွာ သူက ဒီလိုတင္ျပလာပါတယ္။

“ကမာၻ႕ႀကီးမွာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ မရွိတဲ့ တုိင္းျပည္ရယ္လို႔ မရွိဘူး။ သမိုင္းဆရာက အတိတ္က ျဖစ္ရပ္ေတြကို မွတ္တမ္း တင္တယ္။ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား ကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ အေျခအေနေတြကို ေရးသား ေဖာ္က်ဴးၿပီး လူ႔ေလာက တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ေနသူမ်ား ျဖစ္တယ္။ စာေရး ဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြ ရွိေနသမွ် ကမၻာႀကီးဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပန္းပြင့္ေတြနဲ႔ ေ၀ဆာ ေမႊးပ်ံ႕ေနမယ္။ လူေတြ ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ အခ်က္က သမိုင္းေပး တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ ေတြကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ဂုဏ္ျပဳဖို႔ပါပဲ။ စာေပခ်စ္သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္က စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ ေတြကို အထူးတလည္ ဂုဏ္ျပဳမယ့္ အစီအစဥ္တစ္ရပ္ ေရး ဆြဲထားပါတယ္”

သူက ဆက္ၿပီး-
“စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာ ဆရာေတြကို ဂုဏ္ျပဳေသာ အားျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကို စီတီဒဗလ်ဴ (City of Writers) စာေရး ဆရာၿမိဳ႕ေတာ္လို႔ မွည့္ေခၚပါမယ္။ ေနာက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေနရာေတြ၊ လုပ္ငန္းေတြကိုလည္း စာေရး ဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား ရဲ႕ နာမည္မ်ား ႏွင္းအပ္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ ေတာ္လ္ တြိဳင္း ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ၊ ရွိတ္စပီးယား တကၠသိုလ္၊ ခ်က္ေကာ့ဗ္ ေဆး႐ံု၊ အာသာေဟ လီေလဆိပ္၊ ဟာ႐ိုးေရာ္ဘင္ ေလေၾကာင္းလိုင္း၊ ေဂၚကီ လမ္းမ စသျဖင့္ေပါ့။ ေနာက္ လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္လိုသူမ်ား အေနျဖင့္လည္း ဂ်က္လန္ဒန္၊ ကားအေရာင္း ကုမၸဏီ၊ မာယာ ေကာ့စကီ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္း ဆိုင္ စသျဖင့္ မိမိ ႏွစ္သက္ရာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ တို႔ရဲ႕ နာမည္မ်ား မွည့္ေခၚ သြားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ အဆိုကို ၿမိဳ႕ေန လူထုက ေထာက္ခံမဲ ေပးရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ထူးထူးကဲကဲ ဂုဏ္ျပဳတဲ့ ပထမအဦးဆံုး စာေရးဆရာ ၿမိဳ႕ေတာ္ စီတီဒဗလ်ဴျဖစ္လာ ပါမယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။

“ၿမိဳ႕ေနလူထုကလည္း စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြ ကို ခ်စ္ခင္ေလးစားၾကေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ရဲ႕အဆိုကို တစ္ခဲ နက္ ေထာက္ခံၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ဟာ စီတီဒဗလ်ဴ လို႔ အမည္ရတဲ့ စာေရးဆရာ ၿမိဳ႕ေတာ္ ျဖစ္လာပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ေနရာအသီးသီးမွာ လည္း စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာ ဆရာေတြရဲ႕ နာမည္ေတြ ပလူ ပ်ံလာပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ အဓိက ၀င္ေငြရတဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းက ဟိုတယ္နဲ႔ ခရီး သြားလာေရးလုပ္ငန္းပါ။ ကမၻာအရပ္ရပ္က စာေပခ်စ္ သူေတြဟာ စီတီဒဗလ်ဴကို ႏွစ္စဥ္ အေျမာက္အျမား လာ ေရာက္ၾကတယ္။ သူတို႔ခ်စ္ တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ ေတြရဲ႕နာမည္နဲ႔ ေနရာေတြကို လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈၾကတယ္။ ကိုယ္ေလးစားတဲ့ စာေရး ဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ဂုဏ္ျပဳ ထားတာကို ၾကည့္ၿပီး စီတီ ဒဗလ်ဴကို လာေရာက္ၾကတဲ့ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြ ဟာ အေတာ္ ႏွစ္ေထာင္း အားရျဖစ္ၾကတယ္။ဒါကေတာ့ စီတီဒဗလ်ဴရဲ႕ သမိုင္းအက်ဥ္း ျဖစ္ပါတယ္။ မၾကာမီ ကြၽန္မတို႔ေလယာဥ္ႀကီးဟာ စီတီဒဗ လ်ဴကို စတင္ပ်ံသန္းေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စီတီဒဗလ်ဴမွာ လူႀကီးမင္းတို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္း ေျမ့ႏိုင္ပါေစ”

ကြၽန္ေတာ့္ေဘးမွာ ထိုင္ေနသူက မိုးေ၀ေခတ္က နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာမာန္ျမင့္ျဖစ္သည္။ သူက အရပ္ေထာင္ေထာင္ ေမာင္းေမာင္းႏွင့္ ခန္႔ညားေသာ ႐ုပ္ရည္ရွိ ၿပီး ဥေရာပ ၀တ္စံုျဖင့္ အေတာ္ သားနားေနသည္။ သူ၏ ျမန္မာျပည္တြင္ လုပ္သည္ႏွင့္ အျခား ၀တၳဳတိုမ်ားကို အဂၤလိပ္ ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုခဲ့သည္။ ထိုစာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီး စီတီဒဗလ်ဴမွ ဟိုတယ္လုပ္ငန္း ရွင္မ်ားက မာန္ျမင့္ကို သေဘာ အက်ႀကီး က်သြား ၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ သူတို႔၏ ပင္လယ္ ကမ္းေျခဟိုတယ္ တစ္ခုကို မာန္ျမင့္ ကမ္းေျခ ဟိုတယ္(Marn Myint Beach Resort) အျဖစ္ မွည့္ေခၚရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ ထိုနာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာကို ဟိုတယ္ဖြင့္ပြဲ တက္ေရာက္ရန္ အတြက္ ဖိတ္ေခၚလိုက္သည္။ ေဒၚလာ တစ္ေထာႀကီး ပြသြားေသာ ထိုစာေရး ဆရာက “မင္းလိုက္ခဲ့ဦးကြ” ဟု လက္တိုလက္ေတာင္း ခိုင္းရန္ ကြၽန္ေတာ့္ကို အပါေခၚသည္။

ကမၻာေက်ာ္ စီတီဒဗလ်ဴသို႔ ပိုက္ဆံ တစ္ျပားမွ မကုန္ဘဲ သြားရမည့္ အခြင့္အေရးကို ဘယ္သူက လက္လြတ္ခံမည္နည္း။
သို႔ႏွင့္ ဆရာမာန္ျမင့္ႏွင့္ အတူ ကြၽန္ေတာ္က ေလယာဥ္ ေပၚသို႔ ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ဟာ႐ိုးေရာ္ဘင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းမွ ေလယာဥ္မယ္ေလး မ်ားမွာ လွပသေလာက္ အလြန္ ေဖာ္ေရြသည္။ ေလယာဥ္ေပၚ ေကြၽးေသာ အစားအစာ မ်ားမွာလည္း အရသာ ထူးကဲလွသည္။ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ ျခင္းမရွိဘဲ ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ ညေန ေျခာက္နာရီခန္႔တြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေလယာဥ္ စီတီဒဗလ်ဴ၏ အာသာေဟလီ ေလဆိပ္သို႔ ဆိုက္ေရာက္ခဲ့သည္။ ေလဆိပ္တြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို လာႀကိဳသူမ်ား အဆင္သင့္ေရာက္ႏွင့္ေနသည္။ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ ကားျဖင့္ လာခဲ့ၾကရာ နာရီ၀က္ခန္႔ အၾကာတြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တည္းခိုရမည့္ ေရႊဥေဒါင္း ဟိုတယ္သို႔ ေရာက္လာသည္။

ေရႊဥေဒါင္း ဟိုတယ္မွာ ၾကယ္ငါးပြင့္ အဆင့္ရွိ ဟိုတယ္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္မွ နာမည္ေက်ာ္ စာေရး ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းကို ဂုဏ္ ျပဳေသာ အားျဖင့္ ေရႊဥေဒါင္း ဟိုတယ္ဟု မွည့္ေခၚထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဟိုတယ္ အ၀င္၀တြင္ ေဆးတံေသာက္ေနေသာ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္း၏ ႐ုပ္တုႀကီးကို ေတြ႕လိုက္ရာ ၾကည္ႏူးစိတ္ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္မွာ တုန္လႈပ္သြားသည္။
ဆရာႀကီးသာ သက္ရွိထင္ရွား ရွိခဲ့လွ်င္ သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳမွည့္ ေခၚထားေသာ ဤဟိုတယ္ ႀကီးကိုၾကည့္၍ ဘယ္ ေလာက္မ်ား ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္လိုက္မည္နည္း။ ထိုေန႔ ညစာကို ဟိုတယ္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ကြၽန္ေတာ္တို႔အား ဤဟိုတယ္ရွိ ေသာ္တာေဆြ ခန္းမမွာ တည္ခင္း ဧည့္ခံသည္။ စာေရးဆရာႀကီး ေသာ္တာေဆြကို ဂုဏ္ျပဳ မွည့္ေခၚထားေသာ ခန္းမျဖစ္ၿပီးခန္းမ အလယ္ေခါင္က ေရပန္းမ်ားၾကားတြင္ ဆရာ ေသာ္တာေဆြ၏ ပံုတူ႐ုပ္တုကို ေတြ႕ရ သည္။ ေသာ္တာေဆြမွာ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ တပည့္ရင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ဆရာ တပည့္ႏွစ္ဦးကို ဟိုတယ္တစ္ခု အတြင္း ယွဥ္တြဲ ေတြ႕ရသည္မွာ စီတီဒဗလ်ဴမွ လူႀကီးမ်ား၏ စိတ္ကူး ေကာင္းမႈဟု ယူဆႏိုင္သည္။ ဆရာ ေသာ္တာေဆြ၏ ႐ုပ္တု ရွိရာသို႔ အရက္ခြက္ကို ေျမႇာက္လိုက္ၿပီး ဆရာ ေကာင္းရာ သုဂတိလားပါေစဟု ကြၽန္ေတာ္ ဆုေတာင္းေနမိသည္။ ထိုညက ဆရာ မာန္ျမင့္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးစလံုး ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္။ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းႏွင့္ ဆရာေသာ္တာေဆြတို႔၏ စာမ်ားအေၾကာင္း ညဥ့္နက္သည္ အထိ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။


ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္စာကို မႏၲေလး မုန္႔တီျဖင့္ ဧည့္ခံသည္။ မုန္႔တီမွာ လွ်ာစြဲေအာင္ ေကာင္းလွသည္။ ဆရာ မာန္ျမင့္မွာ အလြန္ စပ္စုသူ ျဖစ္ သည္။ “မႏၲေလး မုန္႔တီကို ဒီမွာ ဘယ္လို ေခၚသလဲ မသိ ဘူးကြ။ ေမးၾကည့္ရေအာင္” ဆိုၿပီး ဟိုတယ္ စားပြဲထိုးကို ေမးေနသည္။ စားပြဲထိုး ေကာင္ေလးက “ေခ်ာအိမာန္ မႏၲေလး မုန္႔တီလို႔ ေခၚပါ တယ္ခင္ဗ်ာ” ဟုျပန္ေျဖသည္။ ဆရာမာန္ျမင့္က လက္မ ေထာင္လိုက္ၿပီး “ေတြ႕တယ္ မဟုတ္လား၊ ငါတို႔ မာန္ေတြ စီတီဒဗလ်ဴမွာ ေကာင္းစား ေနတယ္ကြ” ဟု ဂုဏ္ျပဳ ၀င့္ႂကြားစြာ ေျပာလိုက္သည္။ ထိုေန႔ တစ္ေန႔လံုးကို စီတီ ဒဗလ်ဴကို လည္ပတ္ရမည့္ ေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ဟိုတယ္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ကားတစ္စီးႏွင့္ ဧည့္လမ္းၫႊန္ တစ္ေယာက္ ေပးထားသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ျမန္မာ စာေရးဆရာႏွင့္ ကဗ်ာ ဆရာမ်ား၏ နာမည္ႏွင့္ ေနရာမ်ားကို လိုက္ပို႔ရန္ ေျပာလိုက္သည္။

သို႔ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ တို႔ကားသည္ ပန္းျခံႀကီး တစ္ခုထဲသို႔ ေရာက္လာသည္။ ပန္းျခံ၏ အ၀င္၀မွာ မိႈင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဗိမာန္ဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး ေတြ႕ရသည္။ ကားထဲမွ ဆင္းလိုက္ၾကရာ ေမႊးပ်ံ႕ေသာ ပန္းရနံ႔တို႔က ဆီးႀကိဳေနသည္။ လွပေသာ ေရာင္စံုပန္းမ်ားမွာ မနက္ခင္း ေနျခည္ ႏုႏုေအာက္မွာ အလွခ်င္း ၿပိဳင္ေနၾကသည္။ ပန္းျခံ၏ အလယ္တြင္ သခင္ကိုယ္ ေတာ္မိႈင္း႐ုပ္ထုႀကီးကို ေတြ႕ရသည္။ ေခါင္းတြင္ အုပ္ ေပါင္းေပါင္းထားၿပီး ျမန္မာ ဆန္ဆန္ တိုက္ပံု၊ ေတာင္ရွည္ ပုဆိုးတို႔ ၀တ္ဆင္ထားသည္။ ညာလက္ကို ေဘးသို႔ဆန္႔ တန္းထားၿပီး ထိုလက္ေပၚ တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ခ်ဳိးငွက္ တစ္ေကာင္ နားေနဟန္ ထုလုပ္ထားသည္။ ကြမ္းအစ္ တစ္လံုး ေသွ်ာင္တစ္ထံုးႏွင့္ ရင္ဖံုး အက်ႌ ဖ်င္ပင္နီႏွင့္ ေယာထည္ပုဆိုး မင္ေၾကာင္ ထုိးႏွင့္ အဘိုးက၀ိ ပညာရွိကို သတိရေနမိသည္။ အဘိုး ေမတၱာ ေစတနာႏွင့္ သစၥာ ဥာဏ္ေရာင္ ေနႏွယ္ေျပာင္၍ ျပည္ေထာင္ တစ္လႊား ေ၀းေျမ ျခားတိုင္ ထင္ရွား ေက်ာ္ေစာ ခဲ့ေလၿပီ။ ဆရာမာန္ျမင့္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးသား သမိုင္းတြင္သည့္ မိႈင္းသခင္ကို ႐ိုက်ဳိးစြာ ကန္ေတာ့လိုက္ ၾကသည္။

ထိုပန္းျခံႏွင့္ ကပ္လ်က္တြင္ ျမသန္းတင့္ သစ္ခြ ဥယ်ာဥ္ႀကီး ရွိေနသည္။ ကမၻာေပၚရွိ သစ္ခြပင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို စုေဆာင္း ျပသထားသည္။ သစ္ခြပန္းမ်ားမွာ ျဖဴနီညိဳျပာ ေရာင္စံုျဖာလ်က္ အလွေပၚ အယဥ္ဆင့္ၿပီး တင့္ခ်င္တိုင္း တင့္တယ္ေနသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ဦးသား ကြယ္ လြန္သြားရွာၿပီျဖစ္ေသာ ဆရာျမကို သတိရေနမိသည္။ သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ လူခ်င္း တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးခဲ့။ သို႔ေသာ္ သူ႔စာမ်ားမွာ ကြၽန္ေတာ္၏ ခ်စ္သူမ်ား ျဖစ္သည္။ ဓားေတာင္ကို ေက်ာ္၍ မီးပင္လယ္ကိုျဖတ္မည္ ပင္ကို ေရး ၀တၳဳက ကြၽန္ေတာ့္ ရင္ကို လႈပ္ခတ္ခဲ့သည္။ စစ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေလ႐ူးသုန္သုန္၊ ခန္းေဆာင္နီ အိပ္မက္၊ သုခၿမိဳ႕ ေတာ္၊ အခ်စ္မိုးေကာင္းကင္ စေသာ ဘာသာျပန္ ၀တၳဳမ်ားက ကြၽန္ေတာ့္ကို ကမၻာ့စာေပ ေလာကထဲ ဆဲြေခၚသြားခဲ့သည္။တကယ္ေတာ့ သူသည္ အစားထိုး မရေသာ စာေပ ဥယ်ာဥ္မွဴးႀကီး ျဖစ္သည္။ သူ၏ ႀကိဳးစားအား ထုတ္မႈကို ကြၽန္ေတာ္ အလြန္ အံ့ၾသသည္။ သူလို စာေတြ အမ်ားႀကီး ေရးဖို႔ မဆိုထားႏွင့္ သူေရးၿပီးေသာ စာမ်ားကိုပင္ ကြၽန္ေတာ္ ကုန္ေအာင္ မဖတ္ႏိုင္။ သူေရးခဲ့ေသာ စာမ်ားသည္ ဤသစ္ခြဥယ်ာဥ္ႀကီးထက္ ႀကီးက်ယ္ခန္းနား၍ ဤသစ္ခြ ပန္းမ်ားထက္ အဆမ်ားစြာ လွပသည္။ အိုဥယ်ာဥ္မွဴး အသင္ ကား ကမၻာေျမ၏ လာျခင္းေကာင္းသူတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး သင္ေသ သြားေတာ့လည္း လူ႔သမိုင္းအတြက္ အဖိုးထိုက္တန္ပန္းပြင့္မ်ား ကို ခ်န္ထားရစ္ခဲ့သူ အံ့ဖြယ္သူရဲေကာင္းပါတကား။

ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးက ကြၽန္ေတာ္တု႔ိကို ငါးထပ္ အေဆာက္အအံုႀကီး တစ္ခုသို႔ ေခၚလာပါသည္။“ဒါ လူထုစာၾကည့္တိုက္” ဟု
ေျပာသည္။ စာၾကည့္တိုက္ ေရွ႕တြင္ လူထု ဦးလွႏွင့္ ေဒၚအမာ ဇနီးေမာင္ႏွံ ယွဥ္တြဲ ရပ္ေနပံု ႐ုပ္တုႀကီးကို ေတြ႔ရသည္။ ျမန္မာဆန္ဆန္ အလြန္ က်က္သေရ ရွိလွသည္။

“သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ တစ္သက္လံုး စာေပ အလုပ္ပဲ လုပ္သြားၾကတယ္။ လူထုဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ လိုက္ဖက္ေအာင္ လူထုဘက္က ရပ္တည္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ စာေတြမွာ အမွန္တရား ႐ိုးသားမႈနဲ႔ ေစတနာေတြကို ရွာေဖြ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူတို႔ စာေတြဟာ ဘယ္ေခတ္ ဘယ္အခါမွ ႐ိုးမသြားဘူး။ သမုိင္း တစ္ေလွ်ာက္ အဖိုးတန္ စိန္ပြင့္ေတြလို လင္းလက္္ ေတာက္ပ ေနခဲ့တယ္”

စာၾကည့္တိုက္တြင္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံ အသီးသီးမွ စာအုပ္အမ်ဳိး မ်ဳိး၊ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ စီဒီမ်ားစြာ ေတြ႕ရသည္။ လူမ်ားစြာ ဖတ္႐ႈ ေလ့လာ ေနၾကသည္။ လူထုကား ယခု အခ်ိန္အထိ လူမ်ားစြာ၏ နားမ်က္စိကို ဖြင့္ေပးေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ေန႔လယ္စာ စားရန္အတြက္ ဧည့္လမ္းၫႊန္ေလးက စားေသာက္ဆိုင္ႀကီး တစ္ခုသို႔ ေခၚလာသည္။ ဒီဆိုင္က ျမန္မာ ထမင္းဟင္း ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္ ဟုလည္း ေျပာသည္။ ဆိုင္နာမည္က ထူးထူးဆန္းဆန္း MOE (G)ZAW MYANMAR FOOD CENTER တဲ့။ ဆိုင္နာမည္ကို ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ အေတာ္ ၀မ္းသာသြားသည္။ ဂေဇာ္ဆိုမွေတာ့ အရက္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရႏိုင္မည္။ အရက္ ေကာင္းေကာင္း ေသာက္ရေတာ့မည္ျဖစ္၍ အူျမဴးေနသည္။

“ဒီဆိုင္ဖြင့္တာ မၾကာေသးဘူးခင္ဗ်။ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက နာမည္ႀကီး ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္လာဖြင့္သြားတာ။ ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ႔ ႐ုပ္ကေတာ္ ေတာ္ေျဖာင့္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ဒီစီတီဒဗလ်ဴက ေကာင္မေလးေတြဆို သူ႔ကိုျမင္ေတာ့ သည္းသည္းကို လႈပ္ေနတာပဲ”

ဧည့္လမ္းညႊန္၏ စကားေၾကာင့္ မိုးဂေဇာ္ ဆိုေသာ ကဗ်ာ ဆရာကို စဥ္းစား ေနမိသည္။ ဘယ္သူမ်ားပါ လိမ့္ဟု ေတြးရင္း ဆိုင္ထဲသို႔ ၀င္လာရာ စပို႔ရွပ္လက္တို ဂ်င္းေဘာင္းဘီရွည္ ၀တ္ဆင္ထားေသာ ကဗ်ာ ဆရာမိုဃ္း ေဇာ္၏ ပံုတူ ႐ုပ္တုႀကီးကျပံဳး၍
ႏႈတ္ဆက္ေနသည္။“အရက္ ရလား” ဟု ေမးရာ “မရပါဘူး ခင္ဗ်ာ” ဆိုေသာ အေျဖေၾကာင့္ ထိုယစ္ေကာင္ ကဗ်ာ ဆရာကို ေဒါပြမိသည္။ သို႔ေသာ္ မိုဃ္းေဇာ္၏ ထမင္းႏွင့္ ဟင္းက အလြန္ေကာင္း ပါဘိ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဗိုက္ကား ေအာင္ စားလိုက္ၾကသည္။

ထမင္းစားၿပီး ကားျဖင့္ လာခဲ့ၾကရာ ျမစ္ကူး တံတား တစ္ခုသို႔ ေရာက္လာသည္။ အ၀င္၀မွာ ရွိေသာ ဆိုင္းဘုတ္ ကို ၫႊန္ျပရင္း ဧည့္လမ္းၫႊန္ ေလးက “ဒါ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ျမစ္ကူး တံတားေလ” ဟု ေျပာျပေနသည္။ “လူတစ္ ေယာက္ရဲ႕သမိုင္းကို ေခတ္ ႀကီးက သူ႔ပခံုးေပၚတင္ေပး လိုက္တဲ့တာ၀န္ကို သူဘယ္ေလာက္ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္း ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သလဲဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႔ တိုင္းတာရမယ္” ဆိုေသာ ထိုစာေရးဆရာကို သတိရေနမိသည္။ ေလာကဓံ၏ အထုအေထာင္းကို ခံရင္း သူက ေခတ္သစ္ႀကီးတစ္ခု ကို ထုဆစ္ေနခဲ့သည္။ ယခုေတာ့ သူက တံတားႀကီး တစ္စင္း ေခတ္ေဟာင္းႏွင့္ ေခတ္သစ္ကို ေပါင္းကူး ေပးခ်င္ေသာ ထိုစာေရးဆရာက တကယ္လည္း တံတားႀကီး တစ္စင္းပါ။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ တံတားေပၚကို ျဖတ္ သြားရင္းက ေသြးခ်င္းခ်င္းရဲ ေနသည့္ သူ႔ေက်ာေပၚက ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္ မ်ားကို ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။ အို စာေရးဆရာ သင့္သမိုင္းက ဘယ္ ေတာ့မွမေသ ကမၻာေျမႏွင့္ အမွ် ထာ၀ရ တည္တံ့ ေနပါမည္။

ညိဳ႕ညိဳ႕ဆိုင္းဆိုင္း ေတာ အုပ္ႀကီးတစ္ခုသို႔ ကြၽန္ေတာ္ တို႔ကားကေလး ေရာက္လာ သည္။ “အဲဒီေတာအုပ္ႀကီးကို မင္းသု၀ဏ္ ေဘးမဲ့ေတာလို႔ ေခၚတယ္။ ေတာအုပ္ရဲ႕ ဟိုး ေနာက္ဘက္က မိႈင္းပ်ပ် ေတာင္တန္းႀကီးကို ေတြ႕ တယ္မဟုတ္လား။ အဲဒါ ေဇာ္ ဂ်ီေတာင္တန္းေပါ့” ဧည့္လမ္းၫႊန္ေလးက ကြၽန္ေတာ္ တို႔ကို ေျပာျပေနသည္။ ေတာအုပ္ႏွင့္ ေတာင္တန္း၊ ေတာင္တန္းႏွင့္ ေတာအုပ္ ေခတ္စမ္း ညီေနာင္က ဟိုအရင္ကလို အျမဲမခြဲ တတြဲတြဲရွိေနပါ ကလား။

ထေလာ့ျမန္မာ ျမန္မာ ထေလာ့
အားမေလ်ာ့ႏွင့္ မေလွ်ာ့ လံု႔လ
သူကစ၍ ငါကအားလံုး
လက္႐ံုးျမားေျမာင္ ဥာဏ္ျမားေျမာင္ႏွင့္
စြမ္းေဆာင္ၾကေလ ေဆာင္ၾကေလေတာ့

ကြၽန္ေတာ္က ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ တို႔တိုင္းျပည္ ကဗ်ာမွ ကဗ်ာ တစ္ပိုဒ္ကို ရြတ္ဆိုေနမိသည္။
သူ႔ေခါင္းမွာတဲ့ သေျပညိဳ ငါ့ေခါင္းမွာတဲ့ သေျပညိဳ
တို႔ေျပမွာ တို႔ေမကမ္းပါတဲ့
သေျပညိဳ ေရႊဘိုပန္း ရယ္က
လန္းလ်က္ပါကို
တစ္ဆက္တည္းပင္ ဆရာ မင္းသု၀ဏ္၏ သေျပညိဳ ကဗ်ာေလးကို ေရရြတ္မိ ျပန္သည္။ တိုင္းျပည္ အေပၚ မွာထားခဲ့ေသာ ထိုဆရာ ႏွစ္ဦး၏ ေစတနာ၊ ေမတၱာကား ဧရာ၀တီ ျမစ္ႀကီးလို ဘယ္ေတာ့မွ ခန္းေျခာက္လိမ့္မည္ မဟုတ္။ သူတို႔၏ စာေပ ကဗ်ာေတြကလည္း သမိုင္း တစ္ေလွ်ာက္ ျဖစ္ဧရာလို တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနမည္ မုခ်ျဖစ္သည္။

ေတာအုပ္ အတြင္းသို႔ ၀င္ခဲ့ၾကရာ စမ္းေခ်ာင္းေလး တစ္ခု၏ နံေဘးသို႔ ေရာက္လာသည္။ တၿငိမ့္ၿငိမ့္ စီးဆင္းေနေသာ စမ္းေရမွာ အလြန္ၾကည္ လင္လွသည္။ ဟိုးေ၀းေ၀းမွာ စမ္းေရ ေသာက္ေနေသာ သမင္ေလးမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။

“ဒါ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ စမ္းေခ်ာင္းေပါ့။ ဟိုး ေဇာ္ဂ်ီ ေတာင္တန္းေပၚက စတင္ၿပီး ဒီ မင္းသု၀ဏ္ ေတာအုပ္ကို ျဖတ္စီးသြားတယ္”
စမ္းေခ်ာင္းေဘးမွာ လာေရာက္ အပန္းေျဖသူမ်ား ထိုင္ရန္ အတြက္ ကြန္ကရစ္ ခုန္ရွည္ႀကီး ေဆာက္လုပ္ထားသည္။ နီးစပ္ရာ ခုံရွည္ တစ္ခုကို ၾကည့္လိုက္ရာ ခုံ၏ ေက်ာမီွေပၚတြင္ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္၏ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ အဂၤလိပ္လို ေရးသားထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
ၤႈွံ
FISH
I'd been fishing
Nearly my whole life.
I hadn't caught a single fish
Look!
What I'd caught was the universe.
As I pulled it up My fishing rod was bent. And Turned to a rainbow.
I was fished.
အလို ငါးကဗ်ာပါ လား။ ကြၽန္ေတာ္က ကဗ်ာ ကို ျမန္မာလို ေရရြတ္ေနမိ သည္။
ငါး
တစ္ဘ၀လံုးလိုလို မွ်ား ေနခဲ့။
ငါးရယ္လို႔ တစ္ေကာင္ တေလမွ မမိ
ၾကည့္စမ္း။
မိမယ့္မိေတာ့ စၾကာ ၀ဠာႀကီး
အေပၚကို ဆြဲတင္လိုက္ေတာ့
ငါ့ ငါးမွ်ားတံဟာ ကိုင္းညြတ္ၿပီး
သက္တံျဖစ္သြား ငါ့ကို ျပန္မွ်ားခဲ့ေပါ့။

ကြၽန္ေတာ္က ခ်ီလီ ကဗ်ာဆရာ ပါဘလိုနီ႐ူဒါ၏“သစ္ခုတ္သမား ႏိုးၾကားေလာ့” ကဗ်ာကို သတိရ လာျပန္သည္။ လာမယ့္ ဆည္းဆာခ်ိန္မ်ား အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ၀ိုင္အရက္မ်ား အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေပါင္မုန္႔ႏိုး ၾကားခ်ိန္ျဖစ္တဲ့ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ မနက္ခင္း အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ လယ္ကြင္းေတြက ေမြးဖြား လာေတာ့မယ့္ ေကာက္ႏွံေတြ အားလံုး အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ မုန္တိုင္း မိေနတဲ့ ငွက္ငယ္ေတြရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ မိခင္ရဲ႕ပါး ျပင္ထက္က မ်က္ရည္စက္ အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေလေကာင္းေလသန္႔နဲ႔ တူတဲ့ စာအုပ္ေတြရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ငါ့ ညီငယ္ရဲ႕ ရွပ္အက်ႌ အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေသသူတို႔ရဲ႕ ျပာမႈန္႔ေတြအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရး၊ အသက္ရွင္ေနသူအား လံုးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ အို စမ္းေခ်ာင္း ကဗ်ာဆရာ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရး အားလံုးအတြက္ ေတးဆို၍ စီးဆင္းပါေလာ့။

ထိုညက ဘားနက္ေရွာ ျပဇာတ္႐ံုမွ ျပဇာတ္ တစ္ပုဒ္ ၾကည့္ရသည္။ ျပဇာတ္က ပြက္ရွကင္၏ ပစၥတိုပစ္ခ်က္ (Ptstol Shot) ကြၽန္ေတာ္ဖတ္ ဖူးၿပီးသား ၀တၳဳျဖစ္ေသာ္လည္း ျပဇာတ္ အေနႏွင့္ ၾကည့္ရေသာ အခါ အလြန္ သ႐ုပ္ပါၿပီး အရသာ ရွိလွသည္။ လူငယ္ႏွစ္ဦး ရည္းစားလုရာမွ ရန္ျဖစ္ၿပီး အလွည့္က် ေသနတ္ ပစ္ရသည္။ ပထမ ပစ္ရေသာ လူက ဒုတိယ လူကို မွန္ေအာင္ မပစ္ႏိုင္ခဲ့။ ဒုတိယ လူက သူပစ္ရမည့္ တစ္ခ်က္ကို အေႂကြး အျဖစ္ သတ္မွတ္ လိုက္သည္။ အေၾကာင္းမွာ ပထမလူက ေသရမည္ကို မေၾကာက္၊ ေသျခင္းကို မေထမဲ့ျမင္ ျပဳေနသည္။ ခ်က္ေကာင္းကို ေစာင့္ေနရာ ထိုလူ မေသခ်င္သည့္ ပူပူေႏြးေႏြး မိန္းမရခါစ အခ်ိန္သို႔ ေရာက္လာသည္။ ပ်ားရည္ဆမ္း ခရီး ထြက္လာေသာ ေနရာသို႔ ဒုတိယလူက အေႂကြး တစ္ခ်က္ လာေတာင္းေသာ ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္။ ဒုတိယ လူက ပထမ လူကို ငဲ့ညႇာေသာ အားျဖင့္ ေသနတ္တစ္ ခ်က္ထပ္မံ ေပးပစ္ျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ ပထမ တစ္ခ်က္ နည္းတူ လြဲခဲ့သည္။ သူက စိတ္လႈပ္ရွား
ေနတာကုိး။ ဒုတိယလူ ပစ္ရမည့္အလွည့္။ ထိုသူက မွန္ေအာင္ ပစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း တမင္ လြဲေခ်ာ္ပစ္ သြားခဲ့သည္။ ရန္သူတစ္ ေယာက္အေပၚ အေကာင္းဆံုး ကလဲ့စား ေခ်နည္းမွာ ခြင့္လႊတ္ ျခင္းမဟုတ္ပါလား။ ကမၻာေပၚမွာ ဒုတိယ လူလို လူေတြ မ်ားမ်ား ရွိပါေစဟု ကြၽန္ေတာ္ ဆုေတာင္း ေနမိသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ ဆရာမာန္ျမင့္ ဖြင့္ပြဲ လုပ္ရမည့္ ကမ္းေျခ ဟိုတယ္သို႔ ကားႏွင့္ လာခဲ့ၾကသည္။ ၾကယ္ငါးပြင့္ အဆင့္ရွိ ထိုဟိုတယ္ႀကီးမွာ ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားလွသည္။ ဖြင့္ပြဲမွာ အထူး စည္ကားၿပီး ပင္လယ္ ကမ္းေျခမွ ေဒသခံ ျပည္သူမ်ားက ဆရာမာန္ျမင့္ကို တစ္ခဲနက္ လက္ခုပ္ၾသဘာ ေပးၾကသည္။ ဟိုတယ္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ဆရာမာန္ျမင့္
ကို လက္ေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳသည္။ ထိုမာန္ျမင့္ ကမ္းေျခ ဟိုတယ္မွာ ကြၽန္ေတာ္ တို႔ကို ေန႔လယ္စာျဖင့္ ဧည့္ခံသည့္ ပင္လယ္ အစားအစာ မ်ားမွာ အလြန္ စားေကာင္းလွသည္။ ေန႔လယ္စာ စားၿပီးေနာက္ ဟိုတယ္ လုပ္ငန္းရွင္ မ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ တည္းခိုရာ ေရႊဥေဒါင္း ဟိုတယ္သို႔ ျပန္ခဲ့ ၾကသည္။ ျမန္မာျပည္ ျပန္ရန္ အတြက္ ညေန ေလးနာရီ ေလယာဥ္ စီးရမည္။ ဟိုတယ္ ဧည့္ခန္းတြင္ လူတစ္ေယာက္ က ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေစာင့္ႀကိဳေနသည္။ သူ႔ကိုယ္သူ ေဒးဗစ္ဘက္ခန္းဟု မိတ္ဆက္သည္။ ေဘာလံုးသမား ေဒးဗစ္ဘက္ခန္းႏွင့္ နာမည္တူေသာ္လည္း သူ႔ပံုစံမွာ ညႇဥ္းသိုးသိုးႏွင့္ ညိႇဳးညိႇဳးႏြမ္းႏြမ္း ျဖစ္သည္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို “လူႀကီးမင္း ကေကာ ဒီကေန႔ ဖြင့္ပြဲလုပ္တဲ့ ဒီက မစၥတာ မာန္ျမင့္လို စာေရး ဆရာ ဟုတ္ပါသလား” ဟု ေမးလိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္က “စာေရးဆရာ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေရးမပါတဲ့ ေ၀ေလ ေလ စာေရးဆရာပါ” ဟု ျပန္ေျဖသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ အေျဖကို ၾကားေသာအခါ သူ႔ မ်က္ႏွာ ၀င္းလက္သြားသည္။

“ေ၀ေလေလ စာေရး ဆရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူႀကီးမင္း ကြၽန္ေတာ့္ကို ကူညီပါ”

“ကြၽန္ေတာ္ ဘာမ်ားကူညီရမလဲ”

“ဒီလိုပါ။ ကြၽန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္တဲ့ ေနရာေလးကို နာမည္ ေပးခ်င္လို႔ပါ။ လူႀကီးမင္းက စာေရး ဆရာဆိုေတာ့ လူႀကီးမင္းရဲ႕ နာမည္ေလးကုိ အသံုးျပဳခ်င္ပါတယ္”

“မစၥတာဘက္ခန္း ဘာအလုပ္လုပ္တယ္ဆိုတာ သိပါရေစ”

သူက အိုးတိုးအမ္းတမ္းျဖင့္
“ကြၽန္ေတာ္က သုဘရာဇာ လုပ္ပါတယ္”

မ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး ကြၽန္ေတာ္က
“ဒါဆို ခင္ဗ်ားအလုပ္ လုပ္တဲ့ေနရာက သုသာန္ေပါ့ ဟုတ္လား”

“ဟုတ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ”

“ေဟ့လူ ခင္ဗ်ား လာေနာက္ ေနတာလား”

“မေနာက္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ တကယ္ ေျပာတာပါ။ လူႀကီးမင္းတို႔ ျမန္မာျပည္က သုသာန္ေတြမွာ နာမည္ရွိတယ္ မဟုတ္လား”

“အင္း ရွိပါတယ္။ ေရေ၀းသုသာန္၊ ၾကာနီကန္ သုသာန္ စသျဖင့္ေပါ့”

“ဒီမွာေတာ့ သုသာန္ နာမည္ကို ၾကံဳသလို မွည့္လို႔ မရဘူး ခင္ဗ်။ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္မွည့္မွ ျဖစ္ေနတယ္”

“မမွည့္ဘဲ ေနပါလားဗ်”

“ကိုယ္အလုပ္ လုပ္တ့ဲ ေနရာေလးေတာ့လည္း သူမ်ား နည္းတူ နာမည္ေလး တစ္ခု ေပးခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ။ လူေသလို႔ အသုဘ ခ်ေတာင္မွ ဘယ္သုသာန္မွာ သၿဂႋဳဟ္မွာလဲ ဆိုရင္ နာမည္ မရွိေတာ့ လိုက္ပို႔ရတဲ့ လူေတြ ေတာင္သြားရမလို၊ ေျမာက္သြားရ မလို ခြက်တာေပါ့။ အဲဒါ စာေရးဆရာရဲ႕နာမည္ေလး ကြၽန္ေတာ္တို႔ သုသာန္အတြက္ ခ်ီးျမႇင့္ေစခ်င္ပါတယ္”

မ်က္ႏွာႀကီး နီေနေသာ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆရာမာန္ျမင့္က ျပံဳးျပံဳးႀကီး ၾကည့္ေနသည္။ “ကိုယ့္လူေတာ့ ထီေပါက္ၿပီ၊ ပြတာပဲ။ လက္လြတ္ မခံနဲ႔” ဟု ေျပာၿပီး ပစၥည္းမ်ား သိမ္းဆည္းရန္ ဟိုတယ္ခန္း ဆီသို႔ ထြက္သြားေလသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ေဒးဗစ္ဘက္ခန္းကို ေခါင္းယမ္း ျပလိုက္ၿပီး
“၀မ္းနည္းပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သုသာန္ကို မဂၤလာ မရွိတဲ့ အမဂၤလာ ေနရာ တစ္ခုလို႔ ယူဆပါ တယ္။ ဒီလို အမဂၤလာေနရာ မ်ဳိးမွာ ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ကို အတပ္ မခံႏိုင္ပါဘူး။ လူႀကီးမင္း ျပန္ပါေတာ့”

မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ သူက
“စဥ္းစားပါဦး စာေရး ဆရာရယ္။ တကယ္ေတာ့ သုသာန္က အမဂၤလာ ေနရာ မဟုတ္ပါဘူး။ အလြန္ မဂၤလာ ရွိတဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ”

“ဘာဗ်၊ သုသာန္က အလြန္ မဂၤလာရွိတဲ့ ေနရာ ဟုတ္လား”

“ဟုတ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ၊ သုသာန္ဆိုတာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လူတိုင္း သြားရမယ့္ ေနရာပါ။ အေမရိကန္လည္း သြားရမယ္။ ျမန္မာလည္း သြားရမယ္။ ဂ်ပန္လည္း သြားရမယ္။ ခရစ္ယာန္လည္း သြားရမယ္။ မြတ္စလင္လည္း သြားရမယ္။ ဗုဒၶဘာသာလည္း သြားရမယ္။ ေမြးကင္းစ ကေလးလည္း သြား ရမယ္။ သက္ႀကီးရြယ္အို ေတြလည္း သြားရမယ္။ ေယာက်္ားလည္း သြားရမယ္။ မိန္းမလည္း သြားရမယ္။ လူမည္းလည္း သြားရမယ္။ လူျဖဴလည္း သြားရမယ္။ က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာတဲ့ ဘီလွ်ံနာလည္း သြားရမယ္။ ကုန္းေကာက္စရာ မရွိတဲ့ လူမြဲေတြလည္း သြားရမယ္။ အေမရိကန္နဲ႔ အဂၤလိပ္ လို မိတ္ေဆြေတြလည္း သြားရမယ္။ အစၥေရးနဲ႔ ပါလက္ စတိုင္းေတြလို ရန္သူေတြလည္း သြားရမယ္။ ဆရာတို႔လို ပညာတတ္တဲ့ မဟာက၀ိ ေတြလည္း သြားရမယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လို နကန္း တစ္လံုး မသိတဲ့ ပညာမဲ့ေတြလည္း သြားရမယ္”

“ဒီလို လူတိုင္း သြားရ႐ံု နဲ႔ မဂၤလာ ရွိေရာ့လားဗ်”

“စာေရးဆရာ စဥ္းစားပါ ခင္ဗ်ာ။ ဒီကမၻာႀကီးရဲ႕ ေနရာတိုင္းမွာ ပဋိပကၡေတြ၊ စစ္ပြဲေတြ၊ အၾကမ္း ဖက္မႈေတြ၊ ဖိႏွိပ္ အႏိုင္က်င့္မႈေတြ၊ ရက္စက္ ယုတ္မာမႈေတြ၊ လူမ်ဳိး အသားအေရာင္ အဆင့္ အတန္း ခြဲမႈေတြကို ေတြ႕ေနရ ပါတယ္။ မနက္တိုင္း သတင္းစာ လွန္လိုက္ရင္ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြ အျမဲ တေစ ပါေနတယ္ ဆိုတာ လူႀကီးမင္း ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု၊ ဘာသာ ေပါင္းစံု၊ အသက္အရြယ္ ေပါင္းစံု၊ ေယာက်္ား မိန္းမ ေပါင္းစံု၊ လူျဖဴ လူမည္း ေပါင္းစံု၊ ခ်မ္းသာ ဆင္းရဲ ေပါင္းစံု၊ မိတ္ေဆြ ရန္သူ ေပါင္းစံု၊ ပညာရွိ ပညာမဲ့ ေပါင္းစံု ဘာပဋိပကၡ ဘာစစ္ပြဲမွ မရွိဘဲ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူ ယွဥ္တြဲ ေနႏိုင္တဲ့ ေနရာတစ္ခု ပဲရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သုသာန္ပါ”

“သုသာန္ ဟုတ္လား”

“ဟုတ္ပါတယ္။ အသက္ ရွင္ရတာ ဒုကၡမ်ား သေလာက္ ေသျခင္း တရားက ၿငိမ္းခ်မ္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သုသာန္ဟာ အလြန္ မဂၤလာရွိတဲ့ ေနရာလို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာတာေပါ့။ ေနာက္ လူႀကီးမင္းလည္း သိတဲ့ အတိုင္း ျမင့္ျမတ္တဲ့ ဘ၀ တစ္ပါးကို ကူးေျပာင္းဖို႔ အတြက္ ဒီသုသာန္ ဆိုတဲ့ ေနရာကို မျဖတ္ဘဲ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ သုသာန္ ဆိုတာ အမဂၤလာ ဆိုတဲ့ ေရွး႐ိုး အယူစြဲကို ေဖ်ာက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မဂၤလာရွိတဲ့ သုသာန္ေလး အတြက္ လူႀကီး မင္းရဲ႕ နာမည္ကို ခ်ီးျမႇင့္ေပးဖို႔ ေမတၱာ ရပ္ခံပါတယ္”

ေျပာေျပာဆိုဆို သူက အိပ္ကပ္ထဲမွ ေငြစကၠဴ အခ်ဳိ႕ကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို လက္ကမ္း လိုက္ၿပီး “မ်ားေတာ့ မမ်ားဘူးေပါ့ ခင္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ ငယ္သားေတြ တစ္လစာ ရတဲ့ က်င္းတူးခပါ။ လူႀကီးမင္းရဲ႕ နာမည္ အသံုးျပဳခ အတြက္ ပူေဇာ္တယ္လို႔ သေဘာ ထားလိုက္ပါ”

ကြၽန္ေတာ္က ခါးခါး သီးသီး လက္ကာလိုက္ၿပီး “၀မ္းနည္းပါတယ္ မစၥတာ ဘက္ခန္း။ ခင္ဗ်ား ေျပာသလို သုသာန္ဟာ မဂၤလာ ရွိတဲ့ ေနရာ ျဖစ္ဦးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္ကို အဲဒီ ေနရာအတြက္ လံုး၀ အသံုး မခံႏိုင္ပါဘူး”

“သုသာန္အတြက္ နာမည္တစ္ခု ေပးလိုက္ရတာ ရွက္စရာ မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ လူ႔က်င့္၀တ္ သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္တဲ့ အလုပ္ကသာ ရွက္စရာပါ။ သုသာန္ အတြက္ နာမည္ ေပးလိုက္ျခင္းဟာ အလြန္ ရဲ၀ံ့တဲ့ အလုပ္ျဖစ္ၿပီး ေတြးၾကည့္ရင္ ဂုဏ္ယူစရာေတာင္ ေကာင္းပါတယ္”

“ကြၽန္ေတာ္ ဂုဏ္ယူ ခ်င္ေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ မိန္းမ ကေတာ့ ဂုဏ္ယူႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ခင္ဗ်။ ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္ကို သုသာန္ တစ္ခု အတြက္ ေပးခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့ သတင္း သူၾကားရင္ မိုးမီး ေလာင္လိမ့္မယ္။ ကဲကဲ ခင္ဗ်ား ျပန္ပါေတာ့”

ေဒးဗစ္ဘက္ခန္းက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျပန္ရန္ ျပင္သည္။ မျပန္ခင္ သူက “စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ အထင္ႀကီးတယ္။ ေလးလည္း ေလးစား တယ္။ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာ ဆရာ အမ်ားႀကီးကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ သုသာန္ အတြက္ နာမည္ေပးဖို႔ ကမ္းလွမ္းခဲ့ ဖူးတယ္။ သူတို႔လည္း ခင္ဗ်ားလိုပဲ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ျငင္းပယ္ ခဲ့ၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အျမင္ က်ယ္တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာ ဆရာပဲျဖစ္ျဖစ္ သုသာန္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ တီေကာင္ကို ဆားနဲ႔ တို႔သလို တြန္႔သြားၾကတယ္။ အမွန္တရား အတြက္ ရဲရင့္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ စာေရး ဆရာ၊ ကဗ်ာ ဆရာေတြဟာ သုသာန္ တစ္ခု အတြက္ေတာ့ လံုးလံုးႀကီး သတၱိ မရွိၾကဘူး။ ပညာရွိႀကီး ဆိုခရက္တီးလို အမွန္တရား အတြက္ အဆိပ္ ေသာက္ရဲတဲ့ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာ ဆရာေတြဟာ သုသာန္ တစ္ခု အတြက္ေတာ့ သူတို႔ နာမည္ေလးကို အပြန္းအပဲ့ အထိအရွ မခံႏိုင္ၾကဘူး။

သုသာန္ ဆိုတာ အမဂၤလာပါ ဆိုတဲ့ ဥခြံထဲက ႐ုန္းထြက္ ႏိုင္တဲ့ သူရဲေကာင္း တစ္ေယာက္ ေပၚထြက္လာ ႏိုးႏိုးနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္မိ ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ အႀကိမ္ႀကိမ္ သဲထဲေရသြန္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ဟာ စီတီဒဗလ်ဴ ၿမိဳ႕သား တစ္ေယာက္ပါ။ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာ ဆရာေတြကို ခ်စ္ဆဲ၊ ေလးစားဆဲပါ။ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ကြၽန္ေတာ္ တို႔သုသာန္ေလး အတြက္ နာမည္တစ္လံုး စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံမယ့္ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိေန လိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနတုန္း ပဲ”

သူက သက္ျပင္းတစ္ ခ်က္ ခ်လိုက္သည္။ ၿပီးမွ
“အခုအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစား ေနတာက ဆရာသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အမည္မဲ့ သုသာန္ေလး အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာ သူရဲေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘယ္ ေလာက္ေကာင္းမလဲ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ငဲ့ညႇာေသာ အားျဖင့္ ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ ဆရာ စဥ္းစားေပး ပါဦး”

သူက အားကိုးတႀကီး ကြၽန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနျပန္သည္။ ကြၽန္ေတာ္က ေခါင္းယမ္းလိုက္ၿပီး
“ခင္ဗ်ား လုပ္ငန္းက စာအုပ္ အေဟာင္း ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ကေလး ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္ကို အသံုး ျပဳဖို႔ ၀န္မေလးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုဟာက သုသာန္ တစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ား ေျပာသလို ခင္ဗ်ားတို႔ သုသာန္ကို ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္ ေပးလိုက္ပါၿပီတဲ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ကြၽန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြေတြ၊ စာေရးဆရာေတြ စီတီဒဗလ်ဴကို လာလည္ၾကမယ္ဗ်ာ။ ၿမိဳ႕ေတာ္ လမ္းညႊန္ စာအုပ္မွာ သူတို႔က ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္နဲ႔ သုသာန္ကို ေတြ႕သြားၾကမယ္။ “စီတီဒဗလ်ဴမွာ ခင္ဗ်ား နာမည္နဲ႔ ေနရာကို ေတြ႕ခဲ့ရတယ္ဗ်။ ဒါ ေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သြားမလည္ခဲ့ ဘူး။ ဒီလို ေနရာမ်ဳိးကလည္း လည္ဖို႔ ပတ္ဖို႔ထက္ တစ္ သက္မွာ တစ္ခါပဲ သြားဖို႔ ေကာင္းတာ ကိုးဗ်” လို႔ ျပံဳးစိစိနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းေနာက္တဲ့ ဒဏ္ကို ကြၽန္ေတာ္ ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က မည္ကာမတၱ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ဆိုတာ ေျပာခဲ့ ၿပီးပါၿပီ။ ေနာက္ ခင္ဗ်ား ေမွ်ာ္လင့္သလို ဂုဏ္ယူစရာ ေကာင္းတဲ့ သူရဲေကာင္း စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ မဟုတ္တာ ၀မ္းနည္းပါ တယ္”

ေဒးဗစ္ဘက္ခန္းက နီးစပ္ရာ ခုံတစ္ခုေပၚသို႔ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။
“ဘုရား ဘုရား အမွန္ တရားကို ျမတ္ႏိုးၿပီး ေလာက ေကာင္းက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္မယ္ ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာေတြက နာမည္ တစ္လံုးက် ေတာ္ ေတာ္ႏွေျမာပါလား။ ေလာကႀကီး အတြက္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ” မ်က္ႏွာကို လက္၀ါးႏွင့္ အုပ္ရင္းက တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ မတ္တတ္ ရပ္လိုက္ၿပီး ေလးကန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ တေရြ႕ေရြ႕ ေက်ာခိုင္း ထြက္ခြာသြားေလသည္။



နတ္မွဴး